O gminie
O Gminie
Położenie
Małomice to gmina miejsko-wiejska położona w południowej części województwa lubuskiego, w powiecie żagańskim. Geograficznie znajduje się ona na pograniczu dwóch mezoregionów: Borów Dolnośląskich oraz Niziny Śląsko-Łużyckiej, co nadaje jej zróżnicowany charakter krajobrazowy. Tereny te wyróżniają się obecnością dużych kompleksów leśnych, a także licznymi dolinami rzecznymi, które nadają okolicy malowniczy wygląd.
Przez gminę przepływa rzeka Bóbr – jeden z ważniejszych dopływów Odry – która odgrywa istotną rolę w lokalnym ekosystemie oraz historii przemysłowej regionu. W przeszłości nad jej brzegami funkcjonowały młyny, tartaki oraz zakłady hutnicze. Rzeka Bóbr stanowi również naturalną oś przestrzenną gminy, wokół której rozwijało się osadnictwo.
Gmina graniczy z kilkoma innymi jednostkami administracyjnymi: od północy z miastem i gminą Żagań, od zachodu z gminą Żary, a od południa i wschodu z gminami: Nowogród Bobrzański, Szprotawa i Przewóz. Takie położenie sprawia, że Małomice stanowią ważne lokalne centrum usługowe i komunikacyjne dla okolicznych wsi i mniejszych miejscowości.
Dostępność komunikacyjna Małomic jest korzystna – przez miasto przebiega linia kolejowa Żagań – Żary – Węgliniec, co zapewnia dogodne połączenia z większymi ośrodkami miejskimi regionu. W pobliżu przebiegają również drogi wojewódzkie, umożliwiające łatwy dojazd do Zielonej Góry, Legnicy czy Głogowa.
Położenie Małomic łączy więc walory przyrodnicze z dostępem do infrastruktury komunikacyjnej, co czyni gminę atrakcyjnym miejscem do życia, pracy i prowadzenia działalności gospodarczej.
Źródło: malomice.geoportal-krajowy.pl
Historia
Tereny dzisiejszej gminy Małomice posiadają bogatą i sięgającą odległej przeszłości historię. Już w epoce neolitu obszar ten był zamieszkiwany przez ludzi, co potwierdza odnalezienie kamiennej siekiery pochodzącej sprzed naszej ery. Świadczy to o bardzo wczesnym osadnictwie na tym terenie i wskazuje, że warunki naturalne sprzyjały osiedlaniu się tu ludzi od tysiącleci.
Pierwsze pisemne wzmianki o Małomicach pochodzą z 1329 roku, kiedy to miejscowość była zapisana jako „Małynicz”. W XV wieku rozpoczął się proces usamodzielniania miejscowości – w około 1572 roku Małomice uzyskały częściowe prawa miejskie. Okres ten to również czas rozwoju produkcji żelaza, która odegrała znaczącą rolę w lokalnej gospodarce i przyniosła dynamiczny rozwój rzemiosła.
W kolejnych wiekach ziemie te przechodziły w ręce różnych właścicieli feudalnych. Od XV do XVII wieku należały do rodu von Schoenaich, a następnie przeszły w posiadanie rodziny von Dohna-Schlodien, która zarządzała nimi aż do końca II wojny światowej. Rządy tych rodów miały znaczący wpływ na rozwój gospodarczy i społeczny Małomic, szczególnie pod względem architektury i organizacji życia lokalnego.
Okres XVIII i XIX wieku to czas intensywnego rozwoju przemysłowego. Na terenie Małomic działały huty żelaza i młyny wodne, które przyczyniły się do wzrostu znaczenia miejscowości w regionie. W 1875 roku doprowadzono do Małomic linię kolejową, co jeszcze bardziej pobudziło rozwój przemysłu i transportu.
W XX wieku sytuacja uległa zmianie. Fabryka huty zakończyła działalność w 1933 roku. W czasie II wojny światowej teren Małomic był wykorzystywany do celów militarnych – składowano tu uzbrojenie, a pod koniec wojny istniał w okolicy obóz jeniecki. Po zakończeniu działań wojennych, w 1945 roku, z terenów tych wysiedlono dotychczasową niemiecką ludność. Zniszczenia wojenne i utrata znacznej części infrastruktury spowodowały, że Małomice musiały budować swoją tożsamość od nowa.
W 1958 roku Małomice uzyskały status osiedla miejskiego, a 1 stycznia 1969 roku oficjalnie nadano im prawa miejskie. Od tego momentu rozpoczął się nowy etap rozwoju miejscowości – zarówno pod względem urbanistycznym, jak i społecznym.
Źródło: malomice.fandom.com, palacchichy.pl, pl.wikipedia.org, de.wikipedia
Źródło: fotopolska.eu